To było objawienie, które natychmiast rozładowało całe napięcie, jakie we mnie tkwiło. Tajemnicze przedmioty były nieszkodliwe, domowe i głęboko prozaiczne. Groza, którą wywoływałam w swojej głowie przez tygodnie – sekretne rytuały, dziwaczne hobby, a nawet złowrogie intencje – zniknęła w jednej chwili. Wiszące kształty były po prostu pasmami ciasta, pieczołowicie przygotowanymi i odłożonymi do wyschnięcia na przyszły posiłek. Cały ten cichy horror, cała podejrzliwość i lęk, które wiązałam z tą prozaiczną sceną, były bezpodstawne.
Suszona na słońcu tajemnica: jak domowy makaron przekonał mnie, że mój sąsiad przywołuje potwory
