Uczestniczyłam w uroczystości ukończenia szkoły przez moją zmarłą córkę. To, co jej koledzy z klasy zrobili tego popołudnia, zmieniło moje spojrzenie na planowanie rodzinnej pamięci.

Wciąż gromadzą się, by dzielić się swoimi ulubionymi historiami o niej. Przypomnę jej, że jej ciepło wciąż czyni świat łagodniejszym.

I zamknę oczy, by wiedzieć, że miłość, noszona z namysłem, nigdy tak naprawdę nie blaknie. Po prostu znajduje nowe sposoby, by rozkwitnąć.